تاریخچه سایبان برقی

 

تاریخچه سایبان برقی

سایبان برقی یک روکش ثانوی است که به قسمت خارجی دیواره های یک ساختمان متصل می شود.سایبان برقی معمولاً از کرباس تشکیل شده است که با فیبر اکریلیک، رشتۀ پلی‌استر یا پنبه بافته شده است و همچنین می تواند از لایه ای از وینیل (vinyl) که بر روی الیاف پلی‌استر قرار گرفته است و روی سازه ای سبک از آلومینیوم، آهن، فولاد و احتمالاً چوب و مواد شفاف (که برای پوشش سلول‌های خورشیدی در تابستان استفاده می‌شود ولی در زمستان باید اجازه دهد که نور تا حد ممکن از آن عبور کند) کشیده می‌شود ساخته شده باشد. این ساختار با خرپا، سازه‌های فضاکار یا با چهارچوب پیکربندی می‌شود. سایبان برقی همچنین با استفاده از زیرسازه‌های آلومینیومی و روکش آلومینیومی ساخته می‌شوند. این سایبان برقی آلومینیومی وقتی استفاده می‌شوند که از سایبان برقی یپارچه ای نمی‌توان استفاده کرد مثلاً در جایی که بار سنگینی از جانب باد یا برف بر سایه‌بان تحمیل می شود.(تاریخچه سایبان برقی)

مکان سایبان برقی در ساختمان ممکن است بالای پنجره، درب، یا بالای پیاده‌رو باشد. با اضافه کردن ستون، سایه‌بان تبدیل به کانوپی ‏(en)‏ می‌شود که می‌تواند از فضای ساختمان فراتر رود مثلاً در ورودی یک هتل. رستوران‌ها معمولاً سایبان برقی را به قدری پهن انتخاب می‌کنند که قسمت قابل ملاحظه ای از فضای بیرون را بپوشاند تا مشتریان قادر باشند در فضای بیرونی شام بخورند، دور هم جمع شوند یا مهمانی بگیرند. در ساختمان‌های تجاری، معمولاً اطلاعاتی روی سایبان برقی نقاشی می‌شود. اطلاعاتی از قبیل نام، نوع تجارت، و آدرس و در نتیجه مانند یک بیلبورد عمل می کند و همچنین سایه ایجاد می‌کند و از بادهای شدید جلوگیری می‌کند و حفاظی در مقابل باران و برف است. در مناطقی که هوای زمستانی دارند، بیشتر سایبان برقی در انتهای تابستان نیازی نیست که پایین آورده شوند، بلکه به همان صورت در کنار ساختمان آنها را جمع می‌کنند و در طول زمستان به همین صورت باقی می‌مانند و برای چنین شرایطی طراحی و ساخته شده اند.

پاسخ دهید